13 νέοι ποιητές συνομιλούν με 27 νέους εικαστικούς καλλιτέχνες

 

Είμαι ζωγράφος, εικονοποιός και φανατικός αναγνώστης της ποίησης. Η ποίηση είναι το καταφύγιό μου. Η ποίηση με παρηγορεί, με περιθάλπει. Θαυμάζω τους ποιητές, τους παρακολουθώ, συνομιλώ νοερά μαζί τους. Ως εικονοποιός συμμερίζομαι απόλυτα την αγωνία για την παραγωγή, είτε της εικόνας είτε του ποιήματος.

Η αγωνία λοιπόν του ποιητή μπρος στη λευκή σελίδα. Η αγωνία του ζωγράφου μπρος στο λευκό τελάρο. Η μάχη του ποιητή με τις λέξεις, για να υποταχθούν στο "νόημα" και να το εκφράσουν. Ο αγώνας του εικαστικού με τα υλικά για την ανάδυση της εικόνας που θα μιλήσει εκ μέρους του. Οι σκληρές αυτές μάχες άλλοτε κερδίζονται και άλλοτε χάνονται. Ο πόλεμος όμως, για να "πούμε αυτό που δεν ξέρουμε πώς να το πούμε", δεν τελειώνει.

Οι "εικόνες της ποίησης συνομιλούν υπόγεια, σιωπηλά, με την "ποίηση" των εικαστικών εικόνων. Αυτή η ασυνείδητη και υπόγεια επικοινωνία υπάρχει έτσι κι αλλιώς, τις περισσότερες φορές, εν αγνοία των δημιουργών τους. Οι νέοι ποιητές και οι νέοι εικαστικοί, οι νέοι άνθρωποι, οι δημιουργοί του σήμερα, που επέλεξαν να μιλήσουν, να απευθυνθούν και να ακουστούν. Αυτοί είναι που φέρουν στο "ασάλευτο παρόν" -σαν παρηγορητικές πυγολαμπίδες (Lucioles)- την ελπίδα για ένα πιο φωτεινό μέλλον. [...]

(από τον πρόλογο του Μάριου Σπηλιόπουλου, Ζωγράφου, Διευθυντή του Γ΄ Εργαστηρίου Ζωγραφικής ΑΣΚΤ)